วันนี้ตอนเย็นอายกินข้าวที่ร้านประจำแถวบ้าน
แล้วอยู่ๆก็เจอผู้ชายคนนึง.....เอ๊ะ!!หน้าคุ้นๆ
เค้ามองมาที่อาย และอายก็มองไปที่เค้า
มันคุ้นมาก....แต่นึกไม่ออกว่าคือใคร
เราจ้องกันตั้งแต่อายเริ่มสั่งอาหาร
จนกระทั่งอายกินเสร็จ
.
.
.
และแล้ว....เค้าก็เดินเข้ามาถามว่า
"อายใช่มั้ย"
อายก็พยักหน้า
"จำเราได้ป่าว...โมอ่ะ"
เค้าคงเห็นอายทำหน้างงๆ
"เรา อมรศิลป์ไง...จำได้มั้ย"
"อ๋อ...อมรศิลป์ อายก็ว่าหน้าคุ้นๆ ไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้วเนี่ย"
"ตั้งแต่จบป.6ก็ไม่ได้เจออายเลย...นี่เราลังเลอยู่ว่าจะมาทักดีมั้ย กลัวพลาด"
"5 5 5 เราก็มองอยู่นาน แบบว่าคุ้นมาก"
"แหม!!!บอกชื่อเล่นแล้วทำหน้างง พอบอกชื่อจริงอ๋อ!!เลยนะ"
"5 5 5"
.
.
.
หลังจากนั้นเราก็คุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย
เรื่องราวในอดีตถูกขุดขึ้นมา
แล้วก็ผลัดถามกันว่าต่างฝ่ายยังจำเรื่องนั้นเรื่องนี้ได้หรือไม่
จำเพื่อนคนนั้น อาจารย์คนนี้ได้มั้ย
จำเหตุการณ์ตอนป.2 ป.3.....ป.6ได้รึเปล่า
ระหว่างคุยกัน
อายรู้สึกเหมือนได้ดูหนังแฟนฉันยังไงยังงั้นเลย
ความทรงจำที่ถูกเก็บไว้อยู่ในลิ้นชัก
มันถูกเปิดค้นก็วันนี้แหละ
.
.
.
คุยกันเกือบชั่วโมง เราถึงจะแยกกันกลับบ้าน
แน่นอน เราไม่ลืมที่จะแลกเบอร์และเมลล์กัน
หวังว่าต่อไปนี้มิตรภาพของเราคงไม่ขาดตอนแล้วนะจ๊ะโม
.
.
.
ตอนกำลังเดินเข้าบ้าน
อายก็คิดย้อนไปตอนนู้น
อายกับโม เรารู้จักกันตั้งแต่ป.2
โมเพิ่งย้ายเข้ามา...ในขณะที่อายเป็นเจ้าถิ่น
ตอนนั้นอายจำได้เลยว่า โมไม่มีเพื่อน เพราะเป็นเด็กใหม่
โมนั่งเล่นหน้ากากไรไม่รู้อยู่คนเดียว
อายเห็นโมไม่พูดไม่จา เอาแต่นั่งมองหน้ากาก
อายเลยเดินเข้าไปนั่งคุยและนั่งเล่นกระหนุงกระหนิงกับโม 2 คน
อายเป็นเพื่อนคนแรกของโมในร.ร.นี้เลยล่ะ
ตั้งแต่นั้น อายกับโม ก็ไปไหนมาไหนด้วยกัน นั่งเรียนคู่กัน กินข้าวด้วยกัน
อยู่กลุ่มเดียวกันในทุกๆวิชา
โมเก่งศิลปะ เค้าก็จะทำศิลปะส่งอาจารย์ให้อาย
ส่วนอาย...ตอนนั้นจะเก่งพวกวิชาสามัญ วิชาทักษะ ไทย เลข สปช. ประมาณนี้
อายก็จะทำการบ้านให้โมลอก และก็สอนเลขโมตอนเย็นๆ
เวลาอายไม่สบายโมจะชอบพาเพื่อนๆโดดเรียนมาเยี่ยมอายที่บ้าน
แล้วชอบทำตัวเป็นเจ้าของบ้านซะเอง..รู้ทุกซอกทุกมุม
โมมาบ้านอายบ่อย เพราะบ้านอายอยู่ใกล้ร.ร
เวลาเลิกเรียน โมจะรอพ่อเค้ามารับที่บ้านอาย
ด้วยความที่ซี้กันมากนี้เอง เพื่อนๆเลยลุ้นตลอดเวลา อยากให้เราคบกัน
และสุดท้ายเราก็เป็นแฟนกันจนได้
ขำๆดีเนอะ.....อยู่ๆก็นึกขึ้นได้ว่าโมเป็นรักแรก
เลยนะเนี่ย^__^
.
.
.
พอจบป.6 เราก็ต่างแยกย้ายกันไป
ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย....ก็สมัยนั้นไม่มีมือถือนี่เนอะ
อายรู้จากเพื่อนคนนึงว่าโมไปเรียนที่เชียงใหม่
ย้ายตามพ่อไป.....อายรู้แค่นั้น
ตอนนั้นก็แอบคิดถึงโมนิดนึง
แต่นั่นมันก็แค่ความรักเด็กๆ
จากกันก็ไม่ได้เสียใจไรมากมาย
พอเจอเพื่อนใหม่.....เราก็เริ่มลืมๆมันไป และมันก็กลายเป็นอดีต
จนกระทั่งอดีตมันถูกขุดขึ้นมานี่แหละ
.
.
.
ดีใจนะ ที่วันนี้ได้เจอกันอีกครั้ง
นายคือผู้ชายคนแรก(ที่ไม่ใช่พ่อและพี่ชาย)ในความทรงจำของเรา
>>วันนี้อายเลือกเพลง"คำว่าเพื่อน"ของแรพเตอร์มาลง...เพลงเก่ามากเลยเนอะ
จำได้ว่าตอนอายอยู่ประถม เพลงนี้ดังมากเลย
