วันนี้ตอนเย็นอายกินข้าวที่ร้านประจำแถวบ้าน

แล้วอยู่ๆก็เจอผู้ชายคนนึง.....เอ๊ะ!!หน้าคุ้นๆ

เค้ามองมาที่อาย และอายก็มองไปที่เค้า

มันคุ้นมาก....แต่นึกไม่ออกว่าคือใคร

เราจ้องกันตั้งแต่อายเริ่มสั่งอาหาร

จนกระทั่งอายกินเสร็จ

.

.

.

และแล้ว....เค้าก็เดินเข้ามาถามว่า

"อายใช่มั้ย"

อายก็พยักหน้า

"จำเราได้ป่าว...โมอ่ะ"

เค้าคงเห็นอายทำหน้างงๆ

"เรา อมรศิลป์ไง...จำได้มั้ย"

"อ๋อ...อมรศิลป์ อายก็ว่าหน้าคุ้นๆ ไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้วเนี่ย"

"ตั้งแต่จบป.6ก็ไม่ได้เจออายเลย...นี่เราลังเลอยู่ว่าจะมาทักดีมั้ย กลัวพลาด"

"5 5 5 เราก็มองอยู่นาน แบบว่าคุ้นมาก"

"แหม!!!บอกชื่อเล่นแล้วทำหน้างง พอบอกชื่อจริงอ๋อ!!เลยนะ"

"5 5 5"

.

.

.

หลังจากนั้นเราก็คุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย

เรื่องราวในอดีตถูกขุดขึ้นมา

แล้วก็ผลัดถามกันว่าต่างฝ่ายยังจำเรื่องนั้นเรื่องนี้ได้หรือไม่

จำเพื่อนคนนั้น อาจารย์คนนี้ได้มั้ย

จำเหตุการณ์ตอนป.2 ป.3.....ป.6ได้รึเปล่า

ระหว่างคุยกัน

อายรู้สึกเหมือนได้ดูหนังแฟนฉันยังไงยังงั้นเลย

ความทรงจำที่ถูกเก็บไว้อยู่ในลิ้นชัก

มันถูกเปิดค้นก็วันนี้แหละ

.

.

.

คุยกันเกือบชั่วโมง เราถึงจะแยกกันกลับบ้าน

แน่นอน เราไม่ลืมที่จะแลกเบอร์และเมลล์กัน

หวังว่าต่อไปนี้มิตรภาพของเราคงไม่ขาดตอนแล้วนะจ๊ะโม

.

.

.

ตอนกำลังเดินเข้าบ้าน

อายก็คิดย้อนไปตอนนู้น

อายกับโม เรารู้จักกันตั้งแต่ป.2

โมเพิ่งย้ายเข้ามา...ในขณะที่อายเป็นเจ้าถิ่น

ตอนนั้นอายจำได้เลยว่า โมไม่มีเพื่อน เพราะเป็นเด็กใหม่

โมนั่งเล่นหน้ากากไรไม่รู้อยู่คนเดียว

อายเห็นโมไม่พูดไม่จา เอาแต่นั่งมองหน้ากาก

อายเลยเดินเข้าไปนั่งคุยและนั่งเล่นกระหนุงกระหนิงกับโม 2 คน

อายเป็นเพื่อนคนแรกของโมในร.ร.นี้เลยล่ะ

ตั้งแต่นั้น อายกับโม ก็ไปไหนมาไหนด้วยกัน นั่งเรียนคู่กัน กินข้าวด้วยกัน

อยู่กลุ่มเดียวกันในทุกๆวิชา

โมเก่งศิลปะ เค้าก็จะทำศิลปะส่งอาจารย์ให้อาย

ส่วนอาย...ตอนนั้นจะเก่งพวกวิชาสามัญ วิชาทักษะ ไทย เลข สปช. ประมาณนี้

อายก็จะทำการบ้านให้โมลอก และก็สอนเลขโมตอนเย็นๆ

เวลาอายไม่สบายโมจะชอบพาเพื่อนๆโดดเรียนมาเยี่ยมอายที่บ้าน

แล้วชอบทำตัวเป็นเจ้าของบ้านซะเอง..รู้ทุกซอกทุกมุม

โมมาบ้านอายบ่อย เพราะบ้านอายอยู่ใกล้ร.ร

เวลาเลิกเรียน โมจะรอพ่อเค้ามารับที่บ้านอาย

ด้วยความที่ซี้กันมากนี้เอง เพื่อนๆเลยลุ้นตลอดเวลา อยากให้เราคบกัน

และสุดท้ายเราก็เป็นแฟนกันจนได้

ขำๆดีเนอะ.....อยู่ๆก็นึกขึ้นได้ว่าโมเป็นรักแรกเลยนะเนี่ย^__^

.

.

.

พอจบป.6 เราก็ต่างแยกย้ายกันไป

ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย....ก็สมัยนั้นไม่มีมือถือนี่เนอะ

อายรู้จากเพื่อนคนนึงว่าโมไปเรียนที่เชียงใหม่

ย้ายตามพ่อไป.....อายรู้แค่นั้น

ตอนนั้นก็แอบคิดถึงโมนิดนึง

แต่นั่นมันก็แค่ความรักเด็กๆ

จากกันก็ไม่ได้เสียใจไรมากมาย

พอเจอเพื่อนใหม่.....เราก็เริ่มลืมๆมันไป และมันก็กลายเป็นอดีต

จนกระทั่งอดีตมันถูกขุดขึ้นมานี่แหละ

.

.

.

ดีใจนะ ที่วันนี้ได้เจอกันอีกครั้ง

นายคือผู้ชายคนแรก(ที่ไม่ใช่พ่อและพี่ชาย)ในความทรงจำของเรา

>>วันนี้อายเลือกเพลง"คำว่าเพื่อน"ของแรพเตอร์มาลง...เพลงเก่ามากเลยเนอะ

จำได้ว่าตอนอายอยู่ประถม เพลงนี้ดังมากเลย